De Media en haar angst voor de waarheid

Het meest tragische aan de Nederlandse schrijvende pers is nog wel die onuitsprekelijke angst voor de waarheid, voor vooruitgang en voor waarden in het algemeen. Dat de heersende cultuur in de Nederlandse media – die vooral het unieke, de diversiteit en het talent wil neerdrukken – daar debet aan is, lijkt slechts voor weinigen zichtbaar.

Zo lang de traditionele media de verkeerde of subjectieve feiten blijft verwarren met (suboptimale) meningen zal iedere willekeurige blogger in staat blijven om onze jongens van het HBO-journalistiek te slim af te zijn, hen overbodig te maken.

Waar nieuwe groepen nog de potentie hebben voor de troepen uit te willen lopen, is het tragische aan bestaande groepen, zoals het gesloten bastion dat de media (kranten, tv, radio, internet) vormt, dat mensen die het nodig hebben zichzelf permanent te verenigen in dergelijke groepen, zo ver weg staan van hun natuur. De mens is een solitair dier, dat zich alleen in groepen begeeft om primaire behoeftes als voedsel verzamelen, discussieren en bijvoorbeeld de behoefte aan gezelligheid of veiligheid te bevredigen. Hoewel het tegenwoordig in bepaalde delen van de wereld steeds minder veilig schijnt te zijn om jezelf in grote mensenmassa’s te begeven. Schijnt, want een grote groep mensen bij elkaar was altijd al levensgevaarlijk.

Alleen het individu, in de beslotenheid van het gezin, is in staat vooruit te gaan. Het is de reden dat zaken als politieke partijen en verzuilde omroepen zo tegennatuurlijk zijn; omdat ze zo funest zijn voor vooruitgang van het individu.

Nadat men zich heeft verenigd in een groep gaat de Homo Sapiens zich in het overgrote merendeel van de gevallen onderwerpen aan een suboptimaal machtssysteem, dat als enige doel heeft het bij elkaar houden en groter maken van de groep – en dus het neerdrukken van het individu en het gezonde verstand.

De wil tot macht in ieder mens zorgt er vervolgens vaak voor dat binnen zo’n systeem de meest talentloze en kwaadaardige types omhoog komen vallen om hun visieloze lijnen uit te zetten. Lijnen die tot doel hebben steeds meer vissen te vangen; vissen die meegaan met de hoofdstroom van het suboptimale systeem.

Wat een dergelijk systeem vervolgens ook gaat doen is het wegwerken van de talentvollen, de echte leiders; door ze onophoudelijk te demoniseren en aan te vallen. Hieraan zien we dat een groep van nature als belangrijkste instandhoudende eigenschap haar xenofobie heeft. Haar angst voor datgene dat afwijkt van de normen en ‘waarden’ van de betreffende groep, kortom voor dat wat in het suboptimale systeem voor ‘waar’ en ‘goed’ doorgaat zorgt na verloop van tijd altijd voor het demoniseren van het gezonde verstand, wat een beproefde methode is voor xenofobe conservatieve fanatici om de geesten rijp te maken voor (verbaal?) geweld tegen degenen die het wagen af te wijken in het suboptimale systeem; degenen die hun kop boven het maaiveld durven uit te steken en de gekte van het systeem durven uit te dagen; door dieper na te denken en zorgvuldiger te formuleren.

Een mooi voorbeeld hiervan is ons neoliberale media-systeem, een systeem dat de grote financiële koek verdeelt onder de in de oude zuilen verenigde oppervlakkige machtsmannetjes en -vrouwtjes in een onnatuurlijk want individuen-neerdrukkend systeem. Uiteraard houden die het bij verbaal geweld, maar tegenwoordig is dat verbale geweld van dien aard bij zenders als bijvoorbeeld WNL dat het wachten is tot een volgzame gek de voortdurende demonisering van moslims, Turken, Marokkanen, anti-Zwarte-Piet- en andere activisten, vooruitstrevende journalisten, filosofen en schrijvers door het onophoudelijk uitnodigen van xenofobe haatpredikers als Nanninga, Duk en Zwagerman aangrijpt als een license to kill.

Als vooruitstrevend individu word je alleen in de media uitgenodigd om een verbaal pak slaag te krijgen: je hebt het immers, om überhaupt uitgenodigd te worden, vaak gewaagd om andere neerdrukkende systemen, zoals onze neoliberale democratie, die met het neoliberale media-systeem samenhangen en haar in stand houden, te bekritiseren.

Oude media, verzuilde kranten, radio en televisie omroepen, zijn niet geïnteresseerd in je ideeën, je visie, je kritiek, zij zijn slechts bezig het eigen achterhaalde systeem te conserveren. Je wordt misschien uitgenodigd maar voorafgaand, tijdens danwel na de uitzending, je 4 minutes of fame, voortdurend uitgescholden voor alles wat mooi en lelijk is, van antisemiet en fascist tot terrorist. Expliciet danwel impliciet, bijvoorbeeld doordat een totaal uit de toon vallende lege huls als Ed Nijpels tegenover je wordt gezet om je te betuttelen of doordat Martin Simek zonder spoor van kritiek van de zwaar betaalde gespreksleider van dienst ongestoord in staat wordt gesteld xenofobe drek de ether in te slingeren.

Terwijl  jij gewoon de in ieder individu aanwezige wil tot waarheid en de juiste route wilde bediscussiëren, de route namelijk die ons uit de xenofobe gekte kan leiden – en naar een vredelievende en vooruitstrevende wereld, waar objectieve waarheid wel gewaardeerd wordt. Omdat naast de wil tot macht de wil tot waarheid een veel sterkere drijfveer is, voor iedere individuele Homo Sapiens. Behalve voor het onnatuurlijke kuddedier.

Pas als je met je staart tussen je benen bent afgedropen en ingebonden hebt door alle weerstand van de gevestigde orde en pas wanneer je hebt aangetoond geen gevaar meer te zijn voor die gevestigde orde, bijvoorbeeld doordat je in een onnadenkend moment je woorden hebt teruggenomen (het domste wat je als dieper nadenkend en zorgvuldiger formulerend individu kunt doen) en je wil tot waarheid hebt ingeslikt (zo mogelijk nog dommer) omdat een oude taart als Ed Nijpels je de les kwam lezen, dan pas word je weer uitgenodigd bij een volgend voortkabbelend praatprogramma.

Niet omdat men dan wel samen met jou naar de objectieve waarheid en vooruitgang wil zoeken, maar om je daar als zondaar die tot inkeer is gekomen ten toon te spreiden, iemand die nu net zo fanatisch als de paus van de haatpredikers in de media; Hans Nijenhuis, de xenofobe mantra van de media komt herhalen. Alleen een verslagene of een kuddedier wordt in de media op het schild gehesen. Deze alinea is trouwens een metafoor voor iedere fanatieke vorm van religie. Lees ’em nog maar eens terug als u dat nog niet doorhad.

De ironie wil dat de Nederlandse media, inclusief de ooit vooruitstrevende VPRO, nu vol trots met huisxenofoob Joris Luyendijk, een hele laffe verzameling kuddedieren is geworden –  en dat is tegelijkertijd de reden dat we zoveel respect moeten hebben voor individuen als Anne Fleur Dekker, die weigerde haar ironisch bedoelde woorden terug te nemen, of Sylvana Simons, die ondanks doodsbedreigingen doet wat niemand durft en waarbij nog minder mensen doorzien wat ze echt doet: de Nederlandse cultuur opstuwen in de vaart der volkeren. Sylvana Simons en Anne Fleur Dekker doen het niet voor zichzelf, maar voor de waarheid en voor vooruitgang van individuen.

Het zijn dan ook individuen als Sylvana en Anne Fleur die de media behoeden voor het overgaan tot de oproep tot deportatie van mensen die anders zijn. Voor het worden van epigonen van Jean Paul Marat. Want dat is waar we veel dichter tegen aanzitten dan de gevestigde orde ons natuurlijk wil doen geloven. De gevestigde orde wil de kudde laten geloven dat haar religie van de Xenofobie de juiste is.

De manier om daar weerstand aan te bieden is door radicaal vooruitstrevende individuen als Anne Fleur en Sylvana het podium te geven dat ze verdienen; en hen de weg te laten wijzen naar een wereld waar weer dieper nagedacht en zorgvuldiger geformuleerd wordt. Een wereld waar vooruitgang, vredelievendheid en diversiteit niet gedemoniseerd maar juist omarmt wordt, door open het debat met elkaar aan te gaan in de eeuwige zoektocht naar een hoger beschavingsniveau. Een zoektocht die boven alles haar energie krijgt van onze natuurlijke wil tot waarheid.