Emancipatie

 

Wie per abuis dacht dat de emancipatie van de vrouw voltooid is hoeft maar te kijken naar het aantal vrouwen dat op onvoorstelbaar gruwelijke wijze vermoord wordt door mannen, vaak na eerst bruut te zijn misbruikt, om te weten dat er nog een enorme inhaalslag nodig is. En dan hebben we alleen nog maar een uiterste genoemd dat slechts het topje van de ijsberg vormt. De onderdrukking van vrouwen is een wijd verbreid misverstand, een gemakzuchtige eigenschap ontstaan door ondiep nadenken en onzorgvuldig formuleren van veel mannen zowel als systemen, religies en ideologieën.

Een mooi voorbeeld van dergelijk ondiep nadenken en onzorgvuldig formuleren is de recente uitspraak van onze minister president Mark Rutte, die Wilders vergeleek met ‘Een vrouw die zich onaantrekkelijk kleed omdat ze niet bemind wil worden’. Als je aan een Gewone Nederlander vraagt of een vrouw die zich aantrekkelijk kleed dan wel bemind wil worden, zal die, zo ontdekte ik vandaag, op zijn best reageren door een foutief verband te leggen met een door hem nauwelijks begrepen wiskundige formule, zoals ‘Als P, dan Q. Daarom, als niet P, dan niet Q’.

Ergens in de gemiddelde Nederlandse volksaard lijkt haast wel een deficiëntie te zitten die ervoor zorgt dat hij er niet alleen toe geneigd is gevoelens weg te stoppen in technische bezweringsformules, maar ook dat hij de meeste van deze veelvuldig in allerlei varianten gebruikte formules nauwelijks begrijpt vanwege een volledig gebrek aan enig niveau. Want het gevoel dat de taal in het begrijpen van de waarheid kan leggen is natuurlijk tot veel meer in staat dan ons veel technischer kalmeringsmiddel – de ratio. En die taal is bovendien een veel accuratere vorm van het weergeven van de werkelijkheid, juist omdat ze ook gevoel betrekt in haar analyse, hoewel ook zij door haar techniek nog steeds alleen in staat is tot een suboptimale want subjectieve conclusie over een afgeleide van die waarheid.

Ik denk wel eens dat autisme bij ons moerasbewoners een veel beter ontwikkelde eigenschap is dan bij onze hogerop wonende buren in België en Duitsland. Dat heeft vast te maken met het feit dat we in al die voorbije eeuwen op het irritante af vasthoudend moesten zijn terwijl we de zompige moerassen tot vervelens bleven bewerken tot iets wat steviger grond onder de voeten leek te geven, ondertussen lekgeprikt door hordes muggen. Maar ondanks dat kwamen we ook toen al niet tot een veel helderder inzicht; namelijk dat een moeras helemaal geen plek is om je te vestigen.

Het spijt me Buma, maar als onze voorouders wat beter nagedacht hadden waren ze hier echt nooit gebleven. Dan waren ze doorgetrokken naar een land met een droger klimaat en meer zon. Echt wijze mensen wonen dan ook in Zuid-Frankrijk, Spanje of Portugal. In landen waar je nog ongegeneerd kunt flirten met een vrouw, omdat de algemene cultuur de vrouw daar wel met respect behandeld. Haar beschermd tegen de nog veel te traag werkende emancipatie – en haar nog lief weet te hebben vanwege haar talenten. De mediterraanse vrouw is een heel andere vrouw dan de moerasvrouw, dat zagen we al eerder.

Voor sommige mannen die weten dat een bepaalde hoeveelheid slechtheid in ieder mens zit en dat deze slechtheid in bepaalde individuen van nature in wat grotere mate aanwezig is of door omstandigheden wat sterker ontwikkeld, begint het ondertussen wat ongemakkelijk te voelen dat de meeste vormen van vrouwenonderdrukking maar niet weg lijken te evolueren uit de mens.

We zouden het bijna gaan hebben over het inmiddels volledig doodgezwegen verheffen van de kansarmen. De reden is even eenvoudig als angstaanjagend: de neoliberalen hebben weliswaar de macht in ons maatschappelijke systeem, maar het is een vorm van macht die alleen afhangt van je hoeveelheid geld of politieke positie – en niet van de mate van voortreffelijkheid van je karakter.

En dus is het nogal wat als je als duurbetaalde politieke ambtsdrager of neoliberale directeur van een bedrijf opeens geestelijk gezien kansarm zou blijken te zijn – en tot overmaat van ramp objectief gezien hoognodig…ontwikkeld zou moeten worden !

Verheffing is dan ook een hobby van oude sociaal-democraten, een hobby die op het punt van uitsterven staat, omdat sociaal democraten nauwelijks meer bestaan. De macht van het neoliberale systeem lonkt teveel om er weerstand aan te kunnen bieden zonder uit het allerbeste hout gesneden te zijn. Heulen met de vijand is beter, denkt men, dan kan men tenminste nog tegenwicht bieden aan de gekte van de markt. Het zal ijdele hoop blijken te zijn voor de Dijsselbloemen van deze wereld. ‘Ga weg van de markt’ de oude Socrates zei het al.

Sociaal democraten hebben zich echter weg laten drukken van het goede, van de vooruitgang en dus van de verheffing van het slechte. En wel door de allesoverheersende neoliberaal en zijn systeem van macht in plaats van invloed en massa in plaats van kwaliteit. 

Maar gelukkig kunnen we ook iemand die geboren wordt als slecht mens in zekere zin beschouwen als een kansarm persoon. En een dergelijke variant van een kansarm persoon kan tegenwoordig weer heel goed een sympathisant van de sociaal-democratie zijn – omdat die politieke stroming zich volledig heeft laten uithollen tot weinig meer dan een mascotte van het neoliberalisme.

Net als andere levensvormen waarin fanatisme aan de dag treed, zoals daar zijn de xenofoben, de conservatieven, misschien zelfs ook de progressieven, bij welke laatste dat fanatisme overigens vaak leidt tot het behoren tot die noodzakelijke voorhoede voor iedere maatschappij; de Avant-garde, zijn ook kansarme vrouwenonderdrukkers vaak simpelweg van nature voorkomende variaties in het menselijk ras.

Natuurlijk is het hoog tijd om de verheffing weer in ere te herstellen, en om na te gaan denken in hoeverre een goede opvoeding kan bijdragen tot een verbetering van van nature slechte mensen. Maar daarvoor zullen we eerst enkele ongemakkelijke waarheden onder ogen moeten durven zien.

Ten eerste zullen we moeten gaan accepteren dat er überhaupt mensen zijn die slechter zijn dan anderen. En niet omdat ze minder meuk aan de massa verkopen, maar omdat ze een minder hoogstaand beschavingsniveau hebben, een minder voortreffelijk karakter dus. Gezien het huidige gedweep met onze vermeend joods-christelijke cultuur is het goed te vermelden dat dit accepteren dat er mensen zijn die slechter zijn dan anderen impliceert dat we moeten gaan toegeven dat de Christelijke kerk zo’n beetje  tweeduizend jaar lang heeft geprobeerd ons op het verkeerde been te zetten door haar adagium dat alleen God beschikt over de kennis van Goed en Kwaad. Veel mensen dachten al die tijd dat we er niet zelf naar op zoek hoefden te gaan.

Veel mensen, maar niet alle. Er zijn gedurende al die eeuwen altijd filosofen op zoek gebleven naar de waarheid en de kennis van Goed en Kwaad. Met als een van de eersten onder hen de moslim en Homo Universalis Averroes, die er onder veel meer voor zorgde dat de geschriften van Aristoteles bekend werden bij 17-de eeuwse filosofen als Spinoza.

Tegen de tijd dat we hebben geaccepteerd dat er naast mensen als Averroes ook slechte mensen bestaan zullen we ze actief moeten gaan lokaliseren, gaan opsporen dus. Niet met een vragenlijst, een xenofobe check op iemands ouders of roots of door het in Nederland sinds de Tweede Wereldoorlog populaire aangeven van de buurtjes, maar met een nog nader te ontwikkelen, feilloos doeltreffende objectieve methode, waarbij de mate van tolerantie, vooruitstrevendheid en door slechtheid en haat gedreven fanatisme een maat wordt voor iemands gevaar voor andere individuen.

Vervolgens moeten we consequenties durven trekken uit onze bevindingen. Iemand kan leuke kanten hebben en de kans moeten krijgen die sterker te ontwikkelen, bepaalde kenmerken van personen zijn dermate slecht dat ze altijd, en wel gedurende hun hele leven, zullen bijdragen aan het neerdrukken van anderen, waaronder vrouwen.

Ten vierde is het van het allergrootste belang om de belangrijkste consequentie te trekken: mensen met objectief aantoonbaar neerdrukkende eigenschappen ten opzichte van het goede, met andere woorden aantoonbaar slechte mensen, uitsluiten van voorbeeld posities en posities met macht, twee posities die vaak samengaan, al hoeft dat geenszins. Wanneer we onze maatschappij willen verbeteren zullen we moeten beginnen bij degenen die we de verantwoordelijkheid hebben gegeven tot die verbeteringen te besluiten.

Zoals Hans van Mierlo al tegen referenda was omdat die slechts de wil van de meerderheid vertolken, en dan nog weer voor zover die meerderheid deel uitmaakt van een voldoende groot totaal aantal stemmers, en in plaats daarvan focuste op objectieve verbeterpunten zoals het verbeteren van de parlementaire democratie door het direct kiezen van haar vertegenwoordigers, zo zouden wij nu, 40 jaar na dato, maar eens door moeten pakken met die verbetering van onze neoliberale democratie.

En daarbij dus ook kritisch moeten durven zijn op de verbeterpunten die we gaan aandragen. Niet meerderheden zorgen voor kwaliteit, maar een goede selectie aan de poort, door gelijke kansen en transparantie. Onder andere over degenen die wij in staat stellen om überhaupt gekozen te worden als onze bestuurders.

Maar wat heeft dat te maken met vrouwen-emancipatie hoor ik u denken. Dat zal ik u vertellen. Degenen die in staat worden gesteld om ons te leiden, de boven-ons-gestelden zoals ene Theo van Gogh dat ooit zo mooi zijn, zijn op dit moment niet alleen vrijwel zonder uitzondering niet degenen die pro-actief besluiten tot het verbeteren van het systeem (logisch; dit systeem heeft ze gebracht waar ze zijn) ze zijn ook niet voor ca. 50% vrouw. Dat worden ze natuurlijk wel wanneer de 50% vrouwen in dit land via een digitale (digid?) verbinding zelf hun bestuurders mogen kiezen voor een kieslijst die losstaat van de verouderde partij-structuren.

Zo bezien had de vrouwonvriendelijke Baudet waarschijnlijk zonder dat hij het zelf doorhad nogal een punt met zijn aanval op het ‘partijkartel’. Partijen zijn hopeloos achterhaald en houden de vooruitgang naar meer gelijke kansen en transparantie tegen. Maar niet alleen krijgen we op die manier een betere afspiegeling van de bevolking (we krijgen bijvoorbeeld naast een betere vertegenwoordiging van vrouwen ook een betere vertregenwoordiging van individuen met andere roots), het allerbelangrijkste wat er dan gaat gebeuren komt nog:

Deze bestuurders gaan onze democratie verbeteren en daarmee het goede voorbeeld stellen. Ze zullen de enige positieve variant van fanatisme, het fanatisme voor vooruitgang, voor verheffing van de individuele mens, bevorderen. Als het namelijk zo is dat de besten uit iedere groep van individuen in staat worden gesteld ons te leiden dan gaat er zo natuurlijk een wedloop ontstaan, om objectief gezien de beste te worden, in plaats van zoals nu, om met frames en subjectieve feiten te zorgen dat zoveel mogelijk mensen op je partij in plaats van op jou stemmen.

Want ja, die mensen moeten op jou stemmen, omdat jij tot de Avant-garde behoort – of wil gaan behoren. Hieruit blijkt dus dat we naast een selectiemethode om de slechte mensen tegen te houden ook een selectiemethode zullen moeten gaan creëren om de Avant Garde te selecteren voor de bestuursfuncties, hoewel dat met gelijke kansen en transparantie en een focus op objectief aantoonbaar behaalde positieve resultaten voor een samenleving grotendeels ‘vanzelf’ zal gaan.

Deze wedloop starten begint met het opstellen van een filosofie voor goed bestuur in plaats van met allerhande partij programma’s die vooral berekenen hoeveel cent de achterban erop vooruitgaat. We zullen onze democratie met technische hulpmiddelen als een digitale manier van stemmen-met-je-digid moeten upgraden zodat alleen nog op vooruitstrevende individuen met talent om een staat te besturen gestemd kan worden.  Met een presentatie van alle kandidaat politici voor de kieslijst via een youtube film waarin ze mogen bewijzen dat ze een visie en een uitstraling hebben, zorgen we ervoor dat totaalmalloten als Baudet en Eerdmans voortaan al voor de verkiezingen buiten de boot vallen, omdat ze nooit op een kieslijst gekozen zullen worden door de digid-youtube-kiezer.

Hiervoor dienen we natuurlijk ook een definitie op te stellen voor het Goede en het Slechte, op alle voor de maatschappij en haar individuen relevante gebieden. Voorwaar een opgave voor de anti-Christ himself, een opgave immers die al 2000 jaar tegengewerkt wordt door onze vermeend joods-christelijke cultuur, die in feite een natuurlijke neiging van de mens is, namelijk de neiging om het goede niet te scherp te definiëren uit angst zelf slecht bevonden te worden – en te moeten verbeteren.

Maar laten we stoppen bang te zijn voor het slechte in onszelf; laten we het gewoon open en transparant, met gelijke kansen voor iedereen, aanpakken. Iedereen heeft neerdrukkende eigenschappen, bijvoorbeeld ten opzichte van vrouwen, die ook iedereen zal moeten aanpakken. Degenen die dat bewezen het best kunnen en al hebben gedaan zullen vanaf nu de enigen zijn die nog in staat kunnen worden gesteld andere individuen te besturen. Waar het om gaat is dat we weten waar het naartoe moet, niet waar we vandaan komen.

Als we dat allemaal duidelijk hebben rest ons nog 1 ding: het in kaart brengen van al die gevallen waarin vrouwen aantoonbaar achtergesteld worden, het analyseren van de aanleiding voor die achterstelling en wie er bij betrokken waren. Pas dan is de emancipatie weer serieus opgepakt – maar nog lang niet voltooid.

 

Homo Universalis

 

Vandaag is het tijd om eerlijk te zijn over waar we ons naartoe aan het evolueren zijn: de Homo Universalis; een kosmopolitische versie van onszelf, een type dat zijn talen spreekt, veel talenten heeft en meerdere van die talenten ontwikkelt in die integrale versie van de mens, ons betere zelf. Een zelf dat vanzelf zal ontstaan; en wel dankzij de multiculturele samenleving: we zullen steeds meer diversiteit in aanleg, waarden en talenten aan onze nakomelingen doorgeven, om ze daarmee sterker en beter te maken.

De potentie van onze kinderen zal groter zijn dan die van onszelf. Het zal een lang traject worden voor we het gemiddelde daarmee omhoog halen, misschien wel van 100-duizenden jaren, wie zal het zeggen, maar er zullen gezien de grote massa steeds dommer lijkt te worden – wat natuurlijk maar schijn is, ze is het altijd al geweest, ze is nu alleen beter zichtbaar, en niet alleen omdat ze groter in aantal is – om in ieder geval het gemiddelde niveau gelijk te houden, ontegenzeggelijk steeds betere, steeds universelere, steeds  kosmopolitischer mensen ontstaan, en opstaan. Dat wijzelf dat niet zullen zijn is misschien jammer, maar een schrale troost is dat onze kinderen dat wel zullen zijn, en anders wel de kinderen van onze kinderen, of…etc.

We hoeven daarvoor weinig anders te doen dan ze nu het goede voorbeeld te geven, door te kiezen voor objectieve waarheid, gevoel en… kwaliteit. Kwaliteit in de vorm van focus, bijvoorbeeld bij de keus van de mensen waar je wel en waar je niet mee omgaat. Gebruik naast je gevoel, dat nooit liegt – dat doen je hersens – de objectieve waarheid en een focus op vooruitgang om onderscheid te maken tussen goed en kwaad, en durf daar ook naar te handelen.

Voor de momenteel in grote delen van Noord-Europa heersende neerdrukkende en nihilistische neoliberale moraal is dit natuurlijk wel een harde waarheid; dat vooruitgang onvermijdelijk is en dat de xenofobe conservatieve fanatici onder ons gedoemd zullen zijn de tweede viool te spelen in iedere maatschappij, omdat ze daarin nooit de richting aan zullen mogen en kunnen geven (ze willen immers stil blijven staan).

Want volgens mij kunnen we zo langzamerhand wel stellen dat de ideale mens in het huidige suboptimale neoliberale systeem de xenofobe conservatieve fanaticus is, de mannetjesputter die nog denkt in kwantiteit en kuddes die aangestuurd kunnen worden met de grootst mogelijke nonsens. Zoveel mogelijk onzin aan zoveel mogelijk kuddedieren verkopen betekent winst en… is dus goed. Daarvoor is het echter wel erg belangrijk om de kudde in het ongewisse te laten over de betekenis van en het verschil tussen goed en kwaad. Over het feit dat er überhaupt een verschil bestaat.

Misschien moeten we zelfs wel stellen dat onze neoliberale xenofobe vrienden bewust domme dingen moeten zeggen om zichzelf te handhaven. Het is als de Christelijke roofridders van weleer; die zogenaamd het enig juiste geloof kwamen brengen tot in alle uithoeken van de wereld: het herhalen van een mantra die neerdrukt lukt misschien wel beter wanneer aantoonbaar onjuiste aannames met schijnbaar volle overtuiging en veel vertoon van macht overgebracht worden – zeker wanneer het onuitgesproken doel is rijkdommen te roven van de neergedrukte Enge Ander; om objectief aantoonbaar nuttige waarden als diversiteit en vooruitgang onder te doen sneeuwen door de neoliberale Heiland: de markt. Als alles waar de xenofobe conservatieve fanaticus voor staat vooral opgehangen is aan het slechte; aan kwantiteit voor kwaliteit en aan feitelijke onjuistheden dan is het zaak voor de xenofoob deze onjuistheden en het slechte zo snel mogelijk… te verheffen tot de standaard, daardoor te normaliseren – en vervolgens uiteraard uit alle macht proberen te conserveren.

Dit laatste verklaard de schuimbekkende woede die zich van xenofoben meester maakt wanneer de vrijheid van meningsuiting niet wordt gebruikt om anderen uit te schelden en neer te drukken, maar voor het uitwisselen van informatie over objectieve waarheden. Op media als twitter zien we dit fenomeen zich dag in dag uit afspelen. Ga niet in discussie met de meest fanatieke xenofoben op twitter: zij zullen u negeren, met een stropop proberen te bedreigen of zeggen dat u ze uitscheldt zodra u de objectieve waarheid benoemt. Wat natuurlijk logisch is, want liegen is alles dat ze kunnen, ze zijn verleerd dieper na te denken en zorgvuldiger te formuleren. Zo bezien is het de vraag of het wel echt een gebrek aan integriteit is bij de xenofoben en niet eerder een vorm van een hersenziekte die ervoor zorgt dat het vermogen tot nadenken met de dag verder degenereert – door een continue bewuste keuze voor leegte, neerdrukken en stilstand. Het is bewezen dat wanneer bepaalde hersenpaden veel gebruikt worden ze sterker kunnen worden – en dat weinig gebruikte denklijnen langzamerhand krimpen.

Het is de reden dat het belangrijk is in alle rust zoveel mogelijk prikkels te verwerken met uw hersens en zoveel mogelijk anders, tegen de heersende opinie in te proberen te denken, niet alleen om uzelf te controleren op onjuiste aannames, maar ook om uw hersens fit en lenig te houden.

Xenofobe fanatici die per abuis in staat zijn gesteld het bestuur van een land op zich te nemen slagen er juist hierdoor nooit in het goede, de vooruitgang te bevorderen. Ze zijn er simpelweg niet slim, niet integer, niet rationeel, niet geestelijk flexibel, niet Homo Universalis genoeg voor. Het slechte zal, omdat ze het misverstaan voor hetgeen benodigd is om bestaande, achterhaalde waarden te behouden, door hen altijd de hand boven het hoofd gehouden worden wanneer men moet kiezen tussen het bestaande, slechte – en vooruitgang. Het is de reden dat xenofobe conservatieve fanatici nooit in staat gesteld mogen worden het landsbestuur op zich te nemen. Dat daar nog geen wet voor is, is misschien nog wel de grootste misstand in westerse democratieën.

Het is veel natuurlijker om neer te drukken met leugens dan met de waarheid. De waarheid wekt altijd op, om op te staan voor de strijd der ideeën. Het continu uiten van objectief gezien onjuiste meningen met een vaak haatdragende ondertoon is nodig om inferieure systemen als het neoliberale systeem in de lucht te houden, om te onderstrepen dat niet de objectieve waarheid maar haat tegen alles dat afwijkt van de xenofobe, neoliberale moraal belangrijk is voor het instandhouden van het suboptimale, het stilstaande, het soms zelfs achteruitlopende. Het is de drijfveer van de xenofoob om dit neoliberale systeem – door ondiep nadenken, onzorgvuldig formuleren en een gebrek aan focus op objectieve waarheid – te conserveren, omdat daarmee zijn wereldbeeld, maar vooral zijn macht geconserveerd wordt.

Natuurlijk weten we ondertussen dat een bepaalde mate van xenofobie in ieder mens zit. En dat het de kunst is dit te beteugelen voordat het neerdrukkend, of nog erger: voordat het fascisme wordt. En dat individuen dit zelf zullen moeten doen, door zichzelf te ontwikkelen, naar een betere versie – van zichzelf.

Gezien het grote aantal xenofobe conservatieve fanatici (globaal gezien is zoals we eerder zagen 40-60% van de mensen xenofoob en fanatiek conservatief) een hele opgave, zeker gezien de xenofobe conservatief van nature het ontwikkelen van zichzelf naar een betere versie absoluut niet ziet zitten. Hij zou daarmee immers aan de buitenwereld toegeven dat hij minder goed is, minder waarheid bezit. En zoals we net zagen is zijn machtsbasis nu juist doen voorkomen alsof de nonsens die men verkoopt de standaard is en nodig om bestaande, vaak nihilistische, waarden te behouden.

Voor het verheffen van jezelf is het onderscheid tussen goed en kwaad essentieel. Dit onderscheid is echter, onder meer door een paar duizend jaar Christelijke kerk, haar opvolger het neoliberalisme en andere vormen van neerdrukkende systemen, langzaam uit de heersende moraal  weggevaagd.

Voor de vooruitgang naar de Homo Universalis is het belangrijk dat het er weer in terugkomt. Wanneer dit onderscheid weer helder wordt op alle van toepassing zijnde onderwerpen, dan kan ieder individu in ieder geval duidelijk zien hoe hij zich beter zou kunnen ontwikkelen. En die transparantie haat de echte xenofoob.

Des te meer reden om de gemeenschappelijke vooruitstrevende waarden en doelen de komende jaren eens even wat duidelijker neer te gaan zetten, door te focussen op objectieve waarheid, kwaliteit en zelfverheffing, en deze waarden transparant te maken, voor iedereen.

Doen we dat niet dan blijft de xenofobe conservatieve fanaticus, dat inferieure menstype zonder besef van of interesse in goed en kwaad, de kans krijgen ons vooruitstrevenden uit elkaar te spelen omdat we geen gemeenschappelijk doel, geen focus hebben. En geen maatlat waarlangs we onze inferieure medemensen kunnen leggen om ze aan te tonen wat ze allemaal niet meer zouden moeten willen – omdat ze het niet kunnen.

Het is tijd om de Homo Universalis als maatlat te gaan gebruiken – en te definiëren waaraan ze zal moeten gaan voldoen. Het is de enige manier om af te komen van de levensgevaarlijke situatie waarin, met het voortschrijden van de techniek, xenofobe conservatieve fanatici in het landsbestuur niet alleen het land maar (delen van) de wereld in het onheil kunnen storten, simpelweg door hun gebrek aan diversiteit, talent, hun xenofobie en hun fanatieke vorm van conservatisme, dat hen onbewust in de afgrond van het eigen ego, het eigen gelijk, het eigen ondiepe nadenken en onzorgvuldige formuleren doet wandelen, aan de hand van het overigens op de rand van diezelfde afgrond balancerende neoliberale systeem.