De beste stem is géén stem

 

‘En goddeloos is niet hij die de goden van de massa ontkent, maar hij die de opvattingen van de massa met de goden in verband brengt.’ Epicurus

 

Als je een kuddedier op de kast wil krijgen moet je zorgen dat er geen kudde meer is waar ‘ie zich in kan verschuilen, voor de waarheid. Veel gehoord misverstand heden ten dage is dat omdat de waarheid perspectivisch is en dus afhankelijk van hoe goed de lens in staat is een exact beeld door te laten, er geen objectieve waarheid zou bestaan. In deze tijden van de vertroebelde lens, met al die neusfluiters in de politiek, een begrijpelijk misverstand, maar we zullen dat vandaag eens proberen weg te nemen aan de hand van het startsein voor de verbetering van hun ‘democratie’:

Stoppen met Stemmen

Waarom stemmen wij eigenlijk nog is de vraag die we ons vandaag maar eens moesten gaan stellen. In deze stilstaande, neoliberale democratie is daar namelijk geen enkele reden voor. De objectieve feiten zijn dat onze democratie een volledig achterhaald want ondemocratisch onderdeel is van het neoliberale systeem dat haar in de lucht houdt, en dat niemand die wij als kudde op het pluche heisen dat systeem zal willen verbeteren: omdat dat namelijk zou betekenen dat men zichzelf zou wegstemmen. Mijn conclusie na een aantal jaren braaf stemmen is dat ons democratisch niveau zeer laag is – en vooral dient voor het instandhouden van het neoliberalisme, en niet voor de vooruitgang van de burgers die Tweede Kamerleden denken te vertegenwoordigen.

Maar ik heb een oplossing gevonden om uit deze impasse te komen. En wel een oplossing die juist dankzij het feit dat ze niet vrolijk meedoet aan ‘het feestje van de democratie’ die democratie kan verbeteren. Als we echt een proteststem willen uitbrengen moeten we bij de volgende Tweede Kamerverkiezingen maar eens en masse besluiten om niet meer te stemmen. Als er niemand meer stemt is er geen enkele mogelijkheid meer voor de door allerlei gekonkel op een kieslijst belande politici om zich te verschuilen in de kudde voor de objectieve waarheid die zegt dat onze democratie in feite een dictatuur is, van diezelfde kudde en haar inferieure leiders.

Weiger nog langer mee te doen

met deze nauwelijks democratische poppenkast

Niet alle revoluties zijn goed, maar zo’n stille, beredeneerde revolutie door rustig thuis te blijven in plaats van mee te doen met de nauwelijks democratische poppenkast, waarmee we desondanks heel radicaal het roer omgooien en de heren ego-politici gedecideerd naar huis sturen, omdat iedereen nu wel weet dat ze niet geschikt zijn om ons te besturen, dat kon wel eens  noodzakelijk zijn voor de verbeterslag die onze democratie onvermijdelijk zal gaan doormaken.

En omdat we eerst het oude weg moeten gooien voordat we het nieuwe gaan installeren en ontwikkelen zou het ons sieren als we zelf de handschoen op zouden pakken voor deze radicale verbetering. Want als we dat niet doen blijven door onze neerdrukkende, neoliberale vorm van democratie, die eerder achteruitwerkt dan vooruit, in de Tweede Kamer politici verschijnen met telkens weer schrikbarend veel minder talent om individuen te besturen.  Politici die blijven denken dat een  land bestuurd mag worden met op macht gebaseerde visie in plaats van met op inzicht gebaseerde invloed

Links en rechts verenigd

Een bijkomend voordeel is dat we de burger hiermee pas echt aan het roer zetten van de vooruitgang. Want alle gebeuzel over participatie ten spijt was dat ‘nog niet helemaal’ uit de verf gekomen. Na een dergelijke stembusgang waarbij er welgeteld 0 stemmen uitgebracht zijn, wordt het pas echt dringend zaak de noodzakelijke verbeteringen van onze democratie door te gaan voeren.

Maar het belangrijkste voordeel lijkt me toch wel dat wanneer iedereen die vroeger valse hoop had op vooruitgang naar betere waarden door het stemmen op zich vooruitstrevend noemende politici, of op behoudt van het goede door zich conservatief noemende politici, politici die in feite echter met niets anders bezig waren dan met het eigen ego en het behoud van macht, dan verenigd is in zijn streven naar echte, want objectieve, verbetering van onze democratie. 

Een radicale keuze voor het einde van de haatprediker-politicus

De proteststem van de PVV-er wordt zo verenigd met de proteststem van de PvdA-er, SP-er, VVD-er en CDA-er. En alle kampen, van conservatief tot vooruitstrevend zullen in zekere zin verenigd zijn, omdat we allemaal weigeren nog langer te functioneren als stemvee voor talentloze egoïsten die slechts drijven op het manipuleren van de kudde met het gevaarlijk opzwepen van haat tegen alles dat afwijkt van de heersende, maar inferieure moraal. Het zou de allereerste keer in de geschiedenis zijn dat er in een land door alle stemgerechtigden hetzelfde; namelijk niet gestemd werd.

Doe dus mee. Blijf allemaal thuis bij de volgende Tweede Kamerverkiezingen en breng de vooruitgang van onze democratie met één klap op gang door niets te doen. En maak daarmee de keus voor het starten van de installatie en ontwikkeling van een radicaal progressieve èn conservatieve democratie,

met de beste proteststem die er is: geen stem.

 

 

Duurzaamheid

DE vraag van vandaag is wat duurzaamheid eigenlijk is. Want duurzaamheid is inmiddels hot geworden. Gelukkig kun je er iedere definitie aan geven, omdat het een woord is wat voor meerdere uitleg vatbaar is. Mijn definitie zou zijn:

Een kans is duurzaam als de bijbehorende acties in een gegeven situatie het natuurlijk ecosysteem objectief aantoonbaar het meest optimaal verbeteren.

Duurzaamheid is per definitie integraal: omdat het betrekking heeft op het ecosysteem aarde, en dus op alles wat wij hier op aarde kennen. Dit betekent bijvoorbeeld dat duurzaamheid naast op ons milieu ook van toepassing is op sociaal, politiek en economisch gebied. Omdat de manier waarop wij de kansen voor duurzame ontwikkeling van deze onderwerpen hebben opgepakt, met al dan niet duurzame acties, effect heeft op het ecosysteem aarde.

Nu we een definitie hebben is het goed een aantal concrete voorbeelden te geven van duurzame kansen. We focussen hierbij op de stad en het omringende land (inclusief lucht, water en andere onderdelen van het plaatselijke ecosysteem) in plaats van op kunstmatige systemen en de daarvan afgeleide instrumenten of niet-integrale cijfermatige doelstellingen. Binnen deze afgeleiden van het natuurlijk ecosysteem focussen we weer op de te organiseren zaken. Dat betekent dat we ons bezighouden met duurzame individuen en de manier waarop ze binnen dat natuurlijk ecosysteem stad, land en individuen zo duurzaam mogelijk kunnen ontwikkelen.

Een duurzame stad heeft duurzame bestuurders: de koplopers.

Alle discussie over participatie ten spijt is het aantoonbaar zo dat er geboren leiders nodig zijn om de lijnen uit te zetten. Duurzame leiders die de intrinsieke behoefte voelen zich ook na hun geboorte duurzaam te blijven ontwikkelen. En zoals we eerder zagen, kan alleen de Avant-garde die duurzame leiders leveren. Dat die leiders burgers meer of minder betrekken bij hun keuzes door het gesprek over hun ideeën aan te gaan is evident. Maar het misverstand van deze tijd lijkt te zijn dat de burger zou moeten bepalen wat de bestuurder besluit. Een dergelijke bestuursvorm is echter nogal ondoordacht; ze leidt namelijk tot niets anders dan stilstand en achteruitgang. De mening van de meerderheid is vrijwel nooit de objectief aantoonbaar juiste basis voor het nemen van beslissingen. Reden zijn vaak de media en de haatpredikers: twee partijen die met demagogie een deel van het volk weten te misleiden in wat goed voor hen is. Vandaar dat we in ons sub-optimale democratische systeem hebben gekozen voor zogenaamde evenredige vertegenwoordiging. Of met andere woorden: een soort buffer tegen het misleide deel van de meerderheid.

Halen we die buffer weg zonder objectief aantoonbaar duurzame keuzes voor verbetering van ons democratisch systeem te maken dan leidt zo’n bestuursvorm tot een nihilistische maatschappij. Onze eigen neoliberale samenleving is zo langzamerhand een goed voorbeeld van zo’n nihilistische maatschappij aan het worden. Het besef van het belang van (het ontwikkelen van) duurzame waarden is inmiddels vrijwel volledig verdrongen door de behoudzucht van de status quo en het eigen ego. Er is dus niets duurzaams aan een maatschappij die de mening van de meerderheid als ijkmiddel gebruikt voor het nemen van besluiten, omdat daar het natuurlijk ecosysteem niet door verbeterd wordt.

Een geboren leider is altijd een koploper; iemand die voorop loopt dus. Leiden zonder voorop te lopen slaat immers nergens op. En dan hebben we het hier dus over voorop lopen bij de objectief aantoonbaar noodzakelijke vernieuwingen. Vernieuwingen dus die noodzakelijk zijn voor duurzame ontwikkeling. Dat zijn tegelijkertijd de vernieuwingen die onvermijdelijk plaats zullen vinden. Ze kunnen alleen tijdelijk tegengehouden worden – door bestuurders die geen koploper, en dus geen progressieve vernieuwer zijn. Het is dus veel meer de vraag hoe snel we vooruitgaan, dan of we vooruitgaan als individuen. Te snel, in de vorm van een revolutie, is niet goed; omdat dat voor chaos en geweld kan zorgen. Maar te langzaam is ook niet goed, omdat dat voor een sub-optimale maatschappij kan zorgen en dus voor individuen die neergedrukt worden door een sub-optimaal systeem.

Bestuurders die niet van nature voorop willen lopen passen slechts op de winkel van een kunstmatig en dus sub-optimaal systeem. Het zijn de eeuwige tussenpauzen, tot een betere situatie zich aandient. Maar de Rationele Ecolutie, de evolutie naar individuen die, met gevoelens als belangrijkste leidraad voor hun aangeboren talent en inzicht, alleen de ratio nog gebruiken om de objectief aantoonbaar juiste keuzes te maken, moet ons nu juist brengen van een maatschappij die in dat kunstmatige systeem het eigen ego en de mens en haar cultuur wil behouden door inferieure leiders in het zadel te houden, naar een duurzame maatschappij die ecosysteem aarde wil behouden en de mens en haar cultuur wil verbeteren. Kortom: de zichzelf verbeterende mens; de duurzame leider die vooroploopt naar de nieuwe, objectief gezien noodzakelijke, situatie is degene die een samenleving van individuen zou moeten besturen om deze optimaal duurzaam te laten ontwikkelen.

Van op macht gebaseerde visie naar op inzicht gebaseerde invloed. Een belangrijk onderdeel van de Rationele Ecolutie is het verbeteren van onze democratie, ons politieke systeem. Tot nu toe functioneerde dat altijd door op macht gebaseerde visies te verkopen aan zoveel mogelijk kiesgerechtigden. Een voorbeeld van de volledige controle van het neoliberalisme over de democratie: ook in de democratie zoals wij die nu kennen bepaalt de marktwerking wat goed is en wat niet. Net zoals de Hema goed draait als er voldoende worsten verkocht worden, draait een politieke partij als er voldoende leden zijn, en voldoende stemmen op de binnen de partij zelf overigens nauwelijks democratisch tot stand gekomen kieslijst.

Deze Jakobijnse vorm van democratie, ontstaan tijdens de Franse revolutie, loopt op haar laatste benen. De roep om vernieuwing schreeuwt ze inmiddels van de daken. En daarbij zijn referenda slechts een weinig duurzame teruggang naar een beginstadium van onze westerse democratie. Een beginstadium dat, aan het eind van de 18-de eeuw, gekenmerkt werd door vele tienduizenden mensen die op bevel van journalist (!) Jean-Paul Marat naar de guillotine werden afgevoerd. Al die doden waren nodig voor de Franse voorganger van onze westerse democratieën. Een voorganger die vooral een totalitaire vrijheidsideologie was – die bang was voor andersdenkenden. En die andersdenkenden werden met (sub-optimale) democratische middelen, zoals referenda onder de eigen aanhang, en aangevuurd door xenofobe conservatieve fanatici als Marat, meedogenloos vermoord. De Franse revolutie was in die zin de wegbereider van de neoliberale democratieën van vandaag, die immers overal in verre buitenlanden andersdenkenden vermoorden, maar ook van de democratisch gekozen, en door de journalistiek aangejaagde xenofobie aan de macht.

Maar wat moeten die duurzame bestuurders dan concreet willen, als we echt duurzaam willen zijn in stad en land?

Duurzame energie. 

De energiehuishouding moet slim en dynamisch zijn. Dat betekent dat het einddoel geschetst moet worden en de weg ernaartoe, ook wel de transitie-fase genoemd, moet helder beschreven zijn, zodat iedereen weet wat de toekomst is en hoe we daar komen. Dat het einddoel een stad moet zijn die energie levert in plaats van energie verbruikt is evident. Dat in die stad burgers zelfvoorzienend zijn door de meest optimale vormen van isolatie en energie-opwekking en -opslag, ook. Maar hiermee zeggen we dus ook dat off-grid nieuwbouw de toekomst is, oftewel gebouwen die losgekoppeld zijn van zowel het aardgas- als van het elektriciteitsnetwerk. Dat dat voor bestaande bouw en lopende nieuwbouwprojecten onhaalbaar is doet daar niets aan af. We slaan straks het kleine beetje door onszelf opgewekte energie natuurlijk op in een batterij en laten dat gedurende de dag vrijkomen voor onze dagelijkse behoefte. Auto’s worden straks allemaal zelf-ladend door in het dak geïntegreerde zonnepanelen. Een bedrijf als Sono Motors brengt in 2017 al het eerste, betaalbare, model op de markt. Energie wordt kortom volledig elektrisch in de toekomst. Fossiele energiebronnen zullen nu zeer snel verdwenen zijn. Benodigde plastics zullen biobased en waar mogelijk biodegradable zijn, natuurlijk nadat we eerst bespaard hebben op de situaties waarin we überhaupt producten van plastic nodig hebben.

En hoe worden die duurzame bestuurders dan gekozen?

Democratie. 

In de duurzame stad van de toekomst worden bestuurders gekozen uit alle burgers. Of die bestuurders nu eerst at random in een grote groep geselecteerd worden aan de hand van criteria voor duurzame ontwikkeling van zichzelf (visie, inzicht en lef) en de maatschappij (objectief aantoonbaar concrete genomen besluiten of bereikte duurzame resultaten) waarna ze zichzelf online voorstellen aan het publiek zodat iedereen aan de hand van een al dan niet goed verhaal op de aspirant bestuurder kan stemmen, of dat alle burgers zelf kans maken bestuurder te worden en alleen maar een goed verhaal online moeten plaatsen, het belangrijkste is dat gelijke kansen en transparantie samen met het internet ervoor zorgen dat alleen de objectief aantoonbaar besten naar boven komen drijven, en niet degenen die zich omhooggewerkt hebben door kleurloos, populistisch, of demagogisch te zijn. De machtswellust leidt tot niets in de politiek. Een goede duurzame bestuurder zit er niet voor zichzelf maar voor de burger en het ecosysteem aarde en wil beiden in de rol van bestuurder ontwikkelen omdat hij/zij daar het best voor in de wieg gelegd is en zichzelf daarvoor het best ontwikkeld heeft.

Vervolgens vind het stemmen op de zeer uitgebreide kandidatenlijst die open is voor zoveel mogelijk individuen, ondanks al het (conservatieve) geneuzel over privacy, online plaats via een beveiligde verbinding waarop is ingelogd vanaf een digid-achtig account. Tot zover een eerste schets van de meest logische details van de nabije toekomst voor onze democratie. En logica is iets belangrijks in die democratie van de toekomst. We moeten ons er namelijk bewust van zijn dat wanneer we de ratio toepassen op dit democratische systeem vooruitgang onvermijdelijk is voor dit systeem. Het is alleen de vraag hoe snel die vooruitgang plaatsvindt en of het systeem vooruitstrevend, vernieuwend blijft, door bestuurders die hun eigen weerstand creëren; om zichzelf en het systeem kritisch te bevragen, om haar te kunnen vernieuwen – met weer een nieuwe lichting aantoonbaar betere bestuurders. De democratie van de toekomst zal dus ook en vooral een dynamisch systeem moeten zijn.

Een duurzame democratie is een democratie zonder partijen, met uitsluitend onafhankelijke kandidaten. Een duurzame democratie is bovendien een democratie die een veiligheidsklep inbouwt voor het moment dat het systeem objectief gezien vernieuwd dient te worden omdat nieuwe inzichten ervoor zorgen dat het systeem duurzamer ontwikkeld kan worden. Op zo’n moment mag het niet meer kunnen gebeuren dat, zoals nu wel het geval is, de zittende bestuurders vernieuwingen, zoals de Rationele Ecolutie naar een partijloze democratie met onafhankelijke kandidaten, tegenhouden met argumenten die irrationeel en alleen bedoeld zijn om het eigen ego en de status quo te behouden. De partij-democratie zal volledig verdwijnen omdat ze een sub-optimaal onderdeel is van een democratie en we zullen in de nabije toekomst alleen nog onafhankelijke kandidaten hebben voor de positie van duurzame bestuurder, omdat een onafhankelijke kandidaat wel zonder last en ruggespraak de vooruitgang naar een objectief betere, duurzame wereld ter hand kan nemen.

Economie.

Alles wat geldt voor de democratie geldt ook voor grote zowel als kleine organisaties. Gelijke kansen voor iedereen en transparantie over wat je waarom doet, wat dat het bedrijf, de werknemer en de burger kost, waar de winst van de organisatie naartoe gaat en in welke verhoudingen naar welk doel, inclusief een transparant overzicht van alle salarissen, hoeveel er geleend wordt, waarvoor en van welke (duurzame) instelling.

Duurzame ontwikkeling.

Voor het onderwijs in de duurzame toekomst geldt dat duurzame opvoeding en continue duurzame ontwikkeling de basis zijn van alle verbetering. Ook binnen het onderwijs moet echt talent, van zowel student als docent herkend en erkend worden zodat ook hier weer de besten de andere individuen opvoeden en ontwikkelen. Daarbij geldt ook: behoud het goede en ontwikkel het slechte. Het is tijd om te stoppen het onderwijssysteem eens in de zoveel tijd volledig om te gooien. Echte keuzes voor de meest optimale onderwijs- en ontwikkel vormen en een keus voor de juiste doelen die daarbij horen zorgen er al voor dat de inferieure onderwijsvormen duidelijk worden, vanzelf kleiner zullen worden en uiteindelijk, dankzij de Rationele Ecolutie, geheel zullen verdwijnen.

Vrijheid.

Een echt duurzame bestuurder zorgt voor een zo groot mogelijke vrijheid voor iedere individuele mens; met alleen een grens aan die vrijheid wanneer die vrijheid een ander individu of de mogelijkheden voor duurzame ontwikkeling van een ander individu objectief gezien lastigvalt.

Het opheffen van neerdrukkende systemen.

Een echt duurzame bestuurder onderzoekt en gebruikt de mogelijkheden van het postanarchisme voor het verbeteren van de individuele vrijheid, door het opheffen van zoveel mogelijk onnodige neerdrukkende systemen en regels die de duurzame ontwikkeling van mens en maatschappij objectief gezien vertragen zonder daarmee voldoende voordelen te bieden voor die duurzame ontwikkeling.

Het instellen van de Laïcité.

Een duurzame bestuurder staat een strikte scheiding van kerk en staat voor, dat wil zeggen een scheiding van kerk en staat op de inhoud, en niet op de vorm. Iedereen is dus volledig vrij om zichzelf te kleden zoals hij of zij wil (daarmee val je namelijk niemand lastig in zijn of haar eigen vrijheid), maar religieuze uitingen, in woord of geschrift, mogen niet in openbare instanties te horen of te lezen zijn. Dus ook niet in de Tweede Kamer. Een openlijk Christelijk staatshoofd, zoals we die nu kennen, zal dan ook verdwijnen in de duurzame toekomst, net als Christelijke partijen. Bovendien moet ook de president of het staatshoofd op een transparante manier, met gelijke kansen voor iedereen, gekozen worden in plaats van door geboorte aangesteld te worden. De reden van dit alles is eenvoudig: mensen een boven-natuurlijke en dus onbereikbare want niet-bestaande God voor te houden is, samen met het geloof in een fantasieloos hiernamaals dat ons in de werkelijke, zeer relatieve, relevantie van ons bestaan doet berusten is in en in nihilistisch, zoals we eerder al zagen. Zonder scheiding van kerk en staat op bovenstaande wijze doet een bestuurder dus niet aan optimale duurzame ontwikkeling van individu en maatschappij maar behoudt ze een achterhaalde situatie die negatieve energie geeft aan individuen en hen daarmee lastigvalt en op zijn best doet stilstaan, als ze niet mee genomen worden in de achteruit van de haatpredikers onder de xenofobe conservatieve fanatici.

Het creëren van gelijke kansen voor ieder individu.

Mannen, vrouwen, mensen met verschillende religieuze of andere overtuigingen, mensen afkomstig uit verschillende gebieden of met roots in verschillende gebieden, mensen met een andere kleur of een andere, oudere leeftijd dienen door duurzame bestuurders gelijke kansen gegeven te worden. Dit betekent dat duurzame bestuurders xenofobie (en niet het niet-bestaande racisme, omdat rassen niet bestaan) beter gaan definiëren, lokaliseren en aanpakken. We moeten daarbij nadat we het gedefinieerd hebben accepteren wat xenofobie is, namelijk iets menselijks, en toegeven dat mensen, en sommige individuen meer dan andere, onderwezen en ontwikkeld moeten worden over het belang van diversiteit, van mensen en culturen voor de noodzakelijke duurzame ontwikkeling naar een betere wereld.

De apensoort mens heeft namelijk als enige diersoort de kans zichzelf weloverwogen te verbeteren, en niet alleen door zichzelf te ontwikkelen, maar ook door zijn partners (degenen waar hij voor kiest mee om te gaan in zijn leven) objectief uit te kiezen vanwege zijn of haar objectief aantoonbaar sterkere kanten, en daarmee zichzelf, die partners en wellicht zelfs de kinderen die uit die relaties vloeien op te stuwen in de eeuwige evolutie van de individuele mens naar een hoger beschavingsniveau. Alleen door gelijke kansen kunnen wij na een duurzame ontwikkeling een kosmopolitische, diverse en dynamische cultuur krijgen – met steeds meer individuen die zichzelf ontwikkeld hebben tot de duurzame mens van de toekomst: de kosmopoliet, oftewel de Homo Universalis.

Echte keuzes.

Wat ten slotte belangrijk is voor duurzame bestuurders om een echt duurzame ontwikkeling op gang te brengen is het maken van echte keuzes. Dus geen keuzes om de meerderheid te vriend te houden of het eigen ego te vergroten danwel de status quo of de eigen machtspositie te behouden.

Echte, rationele en transparante keuzes om de omslag naar een duurzame samenleving op sociaal, politiek, milieu en economisch gebied te bevorderen:

Die keuzes zijn nog het meest eenvoudig voor vervoer, energie en voedsel. Duurzame bestuurders bewerkstelligen:

  • een volledig elektrisch en groen vervoer
  • een volledig elektrische en groene energievoorziening
  • volledig zelfvoorzienende en energie-leverende steden en gebouwen
  • volledig ecologisch verantwoord gebouwde en onderhouden gebouwen en gebieden
  • een volledig biologische landbouw
  • een volledig biologische voedselketen

Verder zorgen duurzame bestuurders voor:

Echte keuzes voor het ontwikkelen van een objectieve selectie van talent. In het onderwijs, de politiek, de overheid en bij de immigratie. Wat betreft de immigratie: kom op duurzame bestuurder, het kan toch anno 2016 niet meer zo zijn dat we als enige criterium voor immigranten hebben dat ze afkomstig moeten zijn uit een oorlogsgebied waar ze niet meer naartoe terug kunnen. Ook immigranten moeten we, net als de hier al verblijvende individuen, aangeven wat we wel willen en niet wat we niet willen (terroristen, xenofobe conservatieve fanatici etc.) want dat laatste is zo langzamerhand meer dan logisch: dat zijn immers de potentiële haatpredikers die voor het tegengaan van duurzame ontwikkeling van maatschappij en individuen kunnen zorgen en dus in potentie voor chaos en geweld.

Het opheffen van een aanvalsleger, en het volstaan met een klein en flexibel inzetbaar verdedigingsleger. Het is hoog tijd voor duurzame bestuurders om te stoppen met buitenlandse militaire avonturen. Het verleden heeft bewezen, lang voor de onvoorstelbaar absurde, bemoeizuchtige en bloedige kruistochten, dat we niet alleen niets te zoeken hebben in verre buitenlanden met onze militairen, maar de plaatselijke situatie bovendien alleen maar gevaarlijker maken met onze totaal ongepaste bemoeienis. Laat vrije individuen overal ter wereld vrij zijn – zo lang ze jouw vrijheid niet beperken.

Echte keuzes voor staatsmedia met inhoud. Echt duurzame bestuurders maken echte keuzes die ervoor zorgen dat alle media uitingen die betaald worden door de staat niet het zoveelste slappe neoliberale aftreksel zijn die stilstand en achteruitgang bevorderen met plat vermaak en inhoudsloos tijdverdrijf. Kwaliteit moet weer de boventoon voeren als we betalen voor media uitingen. De kosten mogen niet meer opgaan aan bekende gezichten of stemmen die niet op basis van hun inzicht en invloed op de duurzame ontwikkeling, maar op basis van hun op macht gebaseerde visie zendtijd krijgen. Die kosten moeten gestoken worden in het sturen op media uitingen die duurzame ontwikkeling van individuen en dus de maatschappij bevorderen, in het weghalen van storende reclamezendtijd, in het verbeteren van onze cultuur kortom. Een dagje kijken in de studio van een Belgische, Franse of Duitse kwaliteitszender zou verplichte kost moeten zijn voor iedere duurzame bestuurder. Daar kunnen wij in Nederland schrikbarend veel van leren.

Tot zover een eerste schets van wat duurzaamheid wat mij betreft zou moeten zijn. Een basis die uiteraard verder ontwikkeld moet worden. Daarvoor ben je echter zelf aan zet, mocht mijn duurzaamheid ook die van jou zijn.

Hoe wij weer vooruit komen

De belangrijkste reden voor het feit dat nationalistische politici (weer) zo’n aantrekkingskracht hebben in Europa is het feit dat degenen die zich progressief noemen tot nu toe nog geen alternatief hebben weten te schetsen dat ook de meer conservatieve kiezer aanspreekt. Hoewel dat bij de slinkende groep sociaal democratische politici op hoofdlijnen inmiddels wel duidelijk is vergeet men nog steeds eerst grondig naar het probleem te kijken voordat men probeert te verbeteren. Gedrag dat typisch is voor de diersoort mens, die van nature het liefst in een inspirerende en dus chaotische omgeving, met behulp van het trial and error principe ad hoc evolueert, temidden van de veiligheid van de kudde.

Daarbij geldt dat er in onze neoliberale democratieën geen groter kuddedier is dan de politicus: zonder de meerderheid van de kudde heeft die immers geen bestaansrecht. Dat dit meteen het belangrijkste verbeterpunt voor onze democratie is behoeft naar ik aanneem geen uitleg meer: de waarheid schreeuwt ons hierover nu vrijwel iedere dag aan. We zullen zo snel mogelijk de besten in staat moeten gaan stellen ons te leiden; om de demagogen, de haatpredikers en de kleurloze allemansvrienden de kans te ontnemen om ons mee te nemen in hun obsessieve ondergangsdrang.

De echte uitdaging voor progressieve Europeanen en andere wereldburgers is het inspireren van jonge mensen door zelf het goede voorbeeld te geven, een voorbeeld van hoe je de beste wordt. De neiging van de egoistische kudde-mens om aangeleerde en ontwikkelde verschillen in kwaliteitsniveau tussen mensen uit jaloezie en zucht naar eigen voordeel glad te strijken onder het mom van democratie, gelijkheid of de status van een persoon is daarbij echter een sterk verstorende kracht. Het is de kracht van het ‘doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’, de drang om de ander neer te drukken, onder het maaiveld, om de status quo te behouden en er zelf beter van te worden.

Deze drang om neer te drukken lijkt nergens zo sterk ontwikkeld als in de Nederlandse cultuur. Een maatschappij waar het zo goed gaat als in de onze ontwikkeld blijkbaar in de kudde, de laten we zeggen 40 tot 60 % xenofobe conservatieve fanatici van iedere maatschappij, de chronische Ziekte van het Eigen Ego.

Deze inferieure kracht, die naadloos aansluit bij het eerder besproken nihilisme van onze tijd, is de kracht die we door het goede voorbeeld te stellen en het goede, inspirerende verhaal te vertellen kunnen overwinnen. Dat gezegd hebbende is het alleen nog de vraag hoe jonge mensen zich kunnen ontwikkelen tot de betere versie van Napoleon, Nietzsche en andere Grands Hommes in een land waar er geen enkele notie is van het begrip Grands Hommes – omdat de Grands Hommes-theorie indruist tegen alle kleinburgerlijke benepenheid waar de Nederlandse cultuur voor staat (Er bestaat dan ook geen Nederlandse site over op Wikipedia, vandaar een link naar de Franstalige Wikipedia site).

Het antwoord op bovenstaande vraag is simpel; door objectief onderbouwd te experimenteren, zonder door te schieten in het overigens noodzakelijke rationele en idealistische denken. Het nihilisme is namelijk zo sterk omdat, als je goed nadenkt, niets ‘zin’ heeft of, om het wat minder nihilistisch te zeggen, omdat alles wat wij kennen zeer relatief is. Onze tijd en bezigheden op aarde zijn totaal te verwaarlozen, zoals onze aarde zelf te verwaarlozen is in het immense heelal, zelfs de tijd dat de aarde nog zal bestaan is te verwaarlozen in de totale levensduur van datzelfde heelal. Het lot van de aarde is onzeker, maar over enkele miljarden jaren zal de aarde in ieder geval zo ver opwarmen dat alle leven onmogelijk wordt. Niets zo visionair als het nihilisme…

Het nihilisme is een zekerheid, een basis waarop je kunt vertrouwen, en waarop je moet bouwen. Dat kun je doen met behoud van dat nihilisme, of zelfs door verder achteruit en onder proberen te gaan; het ultieme doel van de xenofobe conservatieve fanaticus. Maar er is ook een alternatief.

Naast voor meer nihilisme en het volgen van de ondergangsdroom van de haatpredikers kunnen we ook kiezen voor de hoop op vooruitgang van de individuele mens. Dat religies met hun fantasieloze hiernamaals een aanleiding kunnen zijn voor sommige individuen om het nihilisme te omarmen door een impliciete boodschap van ‘verbetering heeft geen zin, je hoeft alleen maar lief te zijn voor je vijand en dan kom je in de hemel’ te accepteren, betekent echter niet dat religies, of beter gezegd: individuen die geloven in een religie, een probleem zouden zijn bij die keus voor hoop op vooruitgang in ons leven hier op aarde – in plaats van in een hiernamaals.

Het is het dogma en het tunneldenken, het is het fanatisme dat gevaarlijk is. Omdat het tegenhoudt, beperkt en neerdrukt. Er zijn binnen de Avant-garde, de geboren leiders of koplopers in iedere maatschappij, dan ook bijna geen individuen te vinden die zich neerleggen bij een al te dogmatische opvatting van een religieuze stroming, ideologie of cultuur.

Het is naast de hoop op vooruitgang de levenskunst die een echt progressief individu onderscheidt van een nihilist. De tijd op aarde zo prettig mogelijk doorkomen is het doel van de hedonistische Avant-garde, de Dionysische mens. Die Dionysische mens experimenteert doelbewust met hetgeen voorhanden is aan cultuur, om op een basis die (zeer) relatief is, iets mooiers te bouwen. Zie daar de bestaansgrond en de noodzakelijkheid van luchtkastelen en andere dromen, mooie verhalen, religie, ideologie, cultuur.

Veel nihilisten haten religie, omdat ze niet in staat zijn zich in te leven in iets anders dan de feiten en die feiten zijn de over het algemeen eeuwenoude en dus deels achterhaalde religieuze teksten die er zoal geschreven zijn. De zekerheid van het niets, de chaos in het hoofd, het eigen ego en de eigen dogmatische cultuur houdt hen vaak tegen om zich in te leven in de, immers altijd door anderen bedachte, nieuwe waarheden. Waarheden opgehangen aan mooie of minder mooi vertelde verhalen.

De Dionysische mens daarentegen, die weet dat een religie of een ideologie, een persoonlijk beleefde cultuur zo je wilt, de enige remedie is tegen het Grote Niets: de leegte. Het maakt het leven leuker als je speelt, experimenteert, kijkt waar er uitgangen zijn uit het mollenstelsel dat nihilisme heet – om af en toe je hoofd buiten je eigen tunnel en boven de grond te kunnen steken om en straaltje licht en warmte op te vangen.

Wat ik ook reken tot het nihilisme van onze tijd zijn de neerdrukkende, op macht in plaats van talent, inzicht en invloed gebaseerde systemen. Deze suboptimale neerdrukkende en tegenhoudende groepsculturen, waarin alleen de kuddedieren onder ons zich thuisvoelen, worden alleen verbeterd door de vernieuwer onder de hedonisten, de Homo Ludens. Juvenielen van iedere diersoort – en dus ook die van de mens – leren en vernieuwen vooral door… te spelen. De jonge mens die al experimenterend, spelenderwijs op weg is een Grand Homme te worden doordat hij bestaande zekerheden, zijn eigen ego en de status quo opzij durft te zetten is de mens die wij nodig hebben om het nihilisme te overwinnen en om op volle kracht vooruit te gaan naar een betere wereld voor iedereen – en niet slechts voor een select groepje gelijkgestemden, waar de kudde-moraal altijd rondwaart.

Wanneer we onze jeugd een verhaal weten te vertellen dat inspireert, dat inclusief is en iedereen een zelfde kans geeft om zich optimaal te ontwikkelen, met heldere regels, waaronder in ieder geval een absolute individuele vrijheid (met alleen een grens aan die vrijheid waar die vrijheid een ander lastigvalt), dan maken we een grote kans vooruit te gaan. Maar pas nadat we de nihilisten, de neoliberalen, de xenofoben, de conservatieve fanatici van onze ideologische rug, of beter gezegd onderbuik, hebben geschud.

De regels waar onze jeugd op zit te wachten zijn regels die radicaal transparantie, gelijke kansen en vooruitgang naar een wereld die keuzes maakt bevorderen. Keuzes gebaseerd op de kwalitatief gezien meest optimale oplossingen, ook als die wat langer dan één verkiezingsperiode weg liggen – en ook als die niet slechts bedoeld zijn om het ego van één of meerdere individuen te strelen of de status quo in stand te houden.

En dat laatste is wat in de nabije toekomst niet meer zal bestaan. Op macht gebaseerde visie zal niet meer geaccepteerd worden in een wereld waarin het internet zorgt voor volledige transparantie over wat waarheid is en wat de juiste weg om vooruit te komen als individu. Op inzicht gebaseerde invloed is de toekomst, die gedragen zal worden door de Avant-garde onder onze jeugd.

Het goede voorbeeld voor onze jeugd, de juiste regels en doelen, maar ook het benadrukken van het belang van opvoeding en ontwikkeling, in een richting waardoor aan het eind waarheid, natuur en dus de individuen zelf ontwikkeld zijn, is de enige remedie tegen de nihilistische ondergangsdrang van de xenofobe conservatieve fanaticus.

Een remedie die het progressieve deel van de mensheid vergeten lijkt te zijn. In ieder geval wist ze daar tot nu toe geen invulling meer aan te geven, door de ook bij haar doorgedrongen onophoudelijke schreeuw om aandacht van het eigen ego, het neoliberalisme, de xenofobie, het conservatisme, het fanatisme – en dus – van het nihilisme.

De fanatiek religieuze mensen die onbewust nog het meest geloven in de religie van het nihilisme, van stilstand, achteruitgang en ondergang hebben de progressieven grotendeels in hun macht – door het inmiddels wereldomvattende, meest nihilistische systeem ooit; het neoliberalisme. De ermee gepaard gaande, deels onbewust gedroomde ondergangsdroom wordt vaak gezien als logisch gevolg van ‘de’ botsing van culturen – omdat een andere cultuur inmiddels ook door een groot deel van de mensen die zichzelf progressief noemen als allergrootste gevaar wordt gezien, in plaats van als wat het echt is: een uitgelezen kans om meer waarde te creëren voor vooruitstrevende individuen.

Wanneer de Avant-garde onder onze jeugd de achterblijvers heeft opgestuwd in de vaart der volkeren, wanneer de vooruitgang weer in de plaats is gekomen van het nihilisme, wanneer we de keus hebben durven maken voor een universele beschaving in plaats van voor het handhaven en versnellen van de onvermijdelijke neergang van onze plaatselijke, suboptimale culturen, doordat we het aandurfden ze te verbeteren, dan hebben de goeden, de tot ontwikkeling aangetrokken individuen gewonnen.

Dat dit onvermijdelijk zal gebeuren, volgens de natuurwet van behoud en vooruitgang, die verklaard dat de mens is ontstaan, zal blijven bestaan en individuen zal ontwikkelen tot een steeds hoger beschavingsniveau, kan ons geruststellen en stimuleren onszelf te verbeteren.

Op weg naar een beschaving vol met waarden en liefde, vol respect voor de menselijke natuur in haar enige wel relevante systeem: het ecosysteem aarde. Respect voor en inspiratie van de zich ontwikkelende ander, die op weg is om, net als wijzelf, zichzelf te worden, is de manier voor ons om weer vooruit te komen, weg uit de tentakels van het nihilisme.

De vraag is of en zo ja wanneer ook de politici in ons suboptimale democratische systeem dat tijdig zullen inzien, voordat de mens besluit zichzelf te gaan besturen, los van dit systeem. De verbeterpunten voor ons democratische systeem zijn eenvoudig; transparantie en gelijke kansen voor iedereen, maar het is zeer de vraag of de zich telkens op basis van het eigen ego en machtswellust vernieuwende zittende macht ooit zal toestaan dat deze radicale vernieuwing wordt ingevoerd. De zekerheid van het niets, de noodzakelijke diversiteit, de wil om jezelf te worden en jezelf als onderdeel te zien van het ecosysteem aarde, de wil je niet neer te leggen bij een suboptimaal systeem of een statische cultuur met stilstaande waarden en waarheden, dit alles zorgt ervoor dat het postanarchisme ons steeds meer toelacht.